Φορτική

Την ξέρω από το γυμνάσιο. Ήταν και είναι ομορφούλα, τσαχπίνα, γεμάτη ενέργεια και αμφισβήτηση. Είχε μια ροπή στις τέχνες από τότε, πράγμα που της πρόσδιδε ακόμα περισσότερη γοητεία. Ήταν μεγάλη ανακατοσούρα· διαρκώς ερωτευμένη με κάποιον, όχι απαραίτητα με αυτόν που επέλεγε να έχει δίπλα της την δεδομένη στιγμή. Έψαχνε τα 'σώψυχά της να βρει την ισορροπία της. Όλοι γύρω της ήταν περαστικοί. Χρησίμευαν μόνο στο να ανοίγουν τον κοινωνικό της κύκλο και να την γνωρίζουν σε νέα και πιο εντυπωσιακά άτομα. Μετά τους πέταγε, με προφάσεις όπως οι προσωπικές οπτασίες, οι ανεκπλήρωτοι έρωτες και τα σχετικά. Ήταν ικανή να πηδήξει όλους τους άντρες σε μια παρέα και μετά να τους βάζει να κάθονται όλοι μαζί στο καφενείο και να την επαινούν. Ήταν το λαμπερό επίκεντρο μιας μεγάλης μελαγχολικής συντροφίας.

Ήταν πάντα αισιόδοξη και αποποιήτω της οποιασδήποτε άσχημης κατάστασης ρίχνοντας ευγενικά το ανάθεμα στους απρεπεπείς χειρισμούς των -υπόλοιπων- εμπλεκομένων· όλα τα έβλεπε άσπρα και κυνηγούσε διαρκώς το ¨λευκό¨ της. Κάποια στιγμή μας είχε κάνει όλους μπάχαλο. Μας είχε κάνει υποσυνείδητα να υποβαθμίζουμε το μέγεθος και την αξία των συναισθημάτων μας και των καταστάσεων γύρω μας. Δεν ξέραμε ποιος είναι φίλος με ποιον, ποιος είναι ο εραστής ποιας, και κατά πόσο η οποιαδήποτε συναισθηματική απογοήτευση ήταν πραγματική ή απλά μια αυθυποβολή.

Μεγαλώσαμε. Πέρασαν 20 χρόνια από τότε, άλλαξαν οι παρέες, ο καθένας πήρε τον δρόμο του. Την πέτυχα πρόσφατα σε μια γειτονιά του παγκόσμιου ιστού, να ασχολείται ακόμα με τα καλλιτεχνικά, να βρίσκεται στο επίκεντρο μιας -μεγαλύτερης- μελαγχολικής παρέας και να προσπαθεί -σαν αειθαλής μελισσούλα- να ανακατεύσει το σύμπαν. Πάντα δίπλα σε δραστήριους ανθρώπους, να καρπώνεται τα επιτεύγματά τους και να παριστάνει τον άνεμο κάτω απ' τα φτερά τους...

Πώς το λεγε κείνο το τραγούδι; "είσαι σαν μύγα που κάθεται στην μύτη μας και ακτινοβολεί απελπισία"· έτσι το λεγε.

Μικρός θεούλης

Είσαι συνήθως άτομο που ασχολείται με τα κοινά και τα κοινά ασχολούνται μαζί σου, είσαι λίγο ή -κατά προτίμηση- πολύ διάσημος, και αισθάνεσαι πως έχεις ήδη αρκετά χρόνια στο κουρμπέτι. Συνήθως, είσαι ηθοποιός, μουσικοσυνθέτης ή τραγουδοποιός, ή δημοσιογράφος· άρα και κουλτουριάρης. Μπορεί όμως εύκολα να είσαι μοντέλο, σκυλί της νύχτας, μπαλαδόφατσα, αθλητικογράφος, παρουσιαστής, τηλε-μαϊντανός. Μπορεί να συνδιάζεις δύο ή και περισσότερες από τις παραπάνω ιδιότητες, ή ακόμα καλύτερα μπορεί να είσαι δικηγόρος, τοπικός άρχοντας, πολιτικός, καθηγητής πανεπιστημίου. Κάνεις καριέρα με το μικρό σου όνομα ή ακόμα και με υποκοριστικό σου. Είσαι ένας μικρός θεούλης.

Ως θεούλης, δεν είσαι απόλυτα γραφικός ούτε απαραίτητα ηλίθιος· καμιά φορά ασχολείσαι και με τα επείγια, καμιά φορά έχουν νόημα αυτά που λες, καμιά φορά η εμπειρία σου μετράει, αλλά δεν είσαι και ο υπερπάντων σοφός, όπως πιθανώς εκτιμάς· άλλωστε, όλα είναι γκρίζα σ' αυτήν τη ζωή...

Έχεις άποψη για όλα, και έχεις δίκιο για ακόμα περισσότερα. Η άποψή σου δεν είναι απλά σωστότερη, είναι μαθηματικό αξίωμα. Είσαι απογοητευμένος από το "λίγο" των υπολοίπων και οπότε δικαιωματικά εριστικός και απαξιωτικός προς όλους.

Αδράζεις την ευκαιρία να αντιπαραθέτεις το ποιόν και το έργο σου με το χάος που υπάρχει μετά και πέρα από σένα. ΟΚ, μερικές φορές δεν είσαι και τόσο κακός· απλά φροντίζεις με ήρεμα και πειθήνια επιχειρήματα να αυτο-ανυψώνεσαι και επιμελώς να απορείς για το ότι οι γύρω σου δεν έχουν παρόμοιες ανησυχίες, και επομένως δεν έχουν την αντίστοιχη προσφορά στην κοινωνία, την χώρα, τον πολιτσμό, την τέχνη, κλπ. - Όλα, άλλωστε, είναι γκρίζα σ' αυτήν τη ρημάδα ζωή.

Το ρεπερτόριό σου περιλαμβάνει...

αναπολήσεις: "Όταν ήμασταν εμείς νέα γενιά -πριν γίνουμε καθεστώς- είχαμε πολλές ανησυχίες· ήμασταν αμφισβητίες και κρίναμε τα πάντα. Ήμασταν επαναστάτες και δεν κάναμε συμβιβασμούς. Τώρα όλα έχουν αλλάξει· προς το χειρότερο. Οι νέοι δεν απογαλακτίζονται ποτέ και όλοι κοιτάνε το βόλεμα..." - Τίποτα δεν έχει αλλάξει, μικρέ θεούλη· αλλά και τίποτα δεν είναι όπως παλιά.

σοφίες: "Η κοινωνία κι ο πολιτισμός μας πάνε από το κακό στο χειρότερο. 'Ολα, πλέον, είναι μαύρα σ' αυτήν τη ζωή" - Το δόγμα μαύρο/άσπρο έχει ξεφτίσει, μικρέ θεούλη. Είπαμε, όλα είναι γκρίζα. Μόνο που όσο πιο πολύ μαύρο ρίχνεις στην ψυχή μας, το γκρίζο όλο και σκουραίνει.

απορίες: "Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί βγαίνουν νέα παιδιά/ταλέντα στον χώρο μας. Δεν καταλαβαίνω γιατί υπάρχει αυτή η στασιμότητα και γιατί δεν ξεπροβάλλουν νέοι με άποψη, και με όρεξη για δουλειά και συνεισφορά."

- Διότι εσύ, μικρέ μου θεούλη, στην πραγματικότητα δεν εμπνέεις κανέναν. Και προφανώς, δεν έκανες κανέναν καλύτερο άνθρωπο.

Ήμαρτον

Γιώργη, αγόρι μου, δεν πείθεις, πώς να στο πει κανείς να το καταλάβεις, γαμώ τον σοσιαλισμό μου, γαμώ! Σε είδα πρόσφατα να κάνεις πάλι δημόσια καταγγελίες με αφορμή τις μίζες, την ώρα που σε όλα τα κανάλια τα ονόματα που παρελαύνουν ως πέτρες του σκανδάλου είναι πασόκοι, Γιώργη σύνελθε. Και μετά στο καπάκι να ζητάς εκλογές!

Και πώς θα τις κερδίσεις, αγόρι μου, το σκέφτηκες; - ακόμα και οι ρομαντικοί θα σε πάρουν χαμπάρι· ακόμα κι αυτοί που πίνουν νερό στο επώνυμό σου θα σε σιχτιρίσουν στο τέλος. Πρέπει να ξεκαθαρίσεις πρώτα στο κεφάλι σου και μετά σε μας τί είναι αυτό που προτείνεις, τί είναι αυτό που οραματίζεσαι και πώς σκοπεύεις να το πετύχεις. Και πως διαφέρεις· από τα αριστερά, τα δεξιά και τα εκσυγχρονιστικά κέντρα, Γιώργη συγκεντρώσου!

Μέχρι κι ο Τσίπρας βρήκε μανιέρα να μαζεύει ψήφους και να κερδίζει εντυπώσεις και συ συνεχίζεις να τις χάνεις, Γιώργη ήμαρτον!

Γιατί θα μας μείνει αμανάτι καμιά 20-αριά χρόνια η δεξιά και θα λέμε "με τις υγείες μας".

Καληνύχτα και καλή τύχη

Ο Στέλιος Κούλογλου είναι ένας σπουδαίος άντρας. Παρακολουθώντας την ανασκόπηση που προβλήθηκε ως κύκνιο άσμα των 13 χρόνων του Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα στην κρατική τηλεόραση, έγινε πιο ξεκάθαρο από ποτέ το πόσο πρόσφερε αυτή η εκπομπή στην ενημέρωση και στην ευρύτερη παιδεία όλων μας. Μας το 'κανε «πενηνταράκια», που λέμε... κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.

Το ΡΧΣ όλα αυτά τα χρόνια κάλυψε μια ευρεία γκάμα θεμάτων, από ιστορία, περιβάλλον, κοινωνία, μέχρι τέχνες και δημοσιογραφική δεοντολογία. Ο εμπνευστής της εκπομπής πέτυχε κάτι φοβερά σημαντικό: έκανε αληθινό, αντικειμενικό ρεπορτάζ, και άφηνε στον αναγνώστη πάντα το δικαίωμα τις κρίσης. Ποτέ ο Κούλογλου δεν χειραγώγησε κανέναν, δεν καπέλωσε κανέναν και δεν προσπάθησε να εκμεταλευτεί την «εξουσία του μικροφώνου», ακόμα κι όταν τον «άδειασαν» από την ΝΕΤ παλιότερα, ή από την ΕΤ1 τώρα. Και ποτέ, μα ποτέ, δεν την είδε μικρός θεούλης.

Όσο για τα επιχειρήματα ότι οι εκπομπές του ήταν τόσο προβλέψιμες όσο τα γουέστερν (στο τέλος πάντα φταίνε οι Αμερικάνοι), τ' ακούω βερεσέ. Το ότι έχουμε καταντήσει να αποκαλούμε γραφικούς και συνωμοσιολόγους όσους αναδεικνύουν το πόσο πηδάνε οι γιάνκηδες τον κόσμο, δεν είναι πρόβλημα δικό τους, αλλά δικό μας. Επίσης, δεν είναι πρόβλημα το να αποκαλύπτουμε την ευθύνη κάποιου που κάνει κάτι άνομο· το πρόβλημα είναι η ύπαρξη και η συντήρηση της ανομίας· και η ανοχή μας σε αυτό. Επίσης, πριν κάποιος σπεύσει να θυμηθεί συγκεκριμένα θέματα ή εκπομπές όπου θεωρεί ότι ακούστηκαν ανακρίβειες, να πω ότι σχολιάζω ανασκοπικά το ύφος ενός ρεπορτάζ που κράτησε 13 χρόνια...

Ο Κούλογλου δημιούργησε συνείδηση σε εκατομμύρια ανθρώπους και σε μια γενιά που έχει όλο και λιγότερη πρόσβαση σε αντικειμενική και ντόμπρα ενημέρωση, παρά την πληθώρα των άχρηστων και κατευθυνόμενων δεδομένων. Σε μια γενιά που καπελώνεται από τους «κανόνες» της ελεύθερης αγοράς, οδηγούμενη σε άκρατο καταναλωτισμό και σε απαξίωση κοινωνικών διεκδικήσεων. Σε μια γενιά που την νεότερη ιστορία της δεν την έμαθε ποτέ [στο σχολείο]. Σε μια γενιά που είναι τόσο εσωστρεφής και αισθάνεται τόσο ανίσχυρη. Σε μια γενιά που δίνει μάχες μόνο με τον εαυτό της, και τις περισσότερες τις χάνει.

Μέσα από την δημοσιογραφική έρευνα του ΡΧΣ μάθαμε ιστορία· μάθαμε πώς ακριβώς διαδραματίστηκαν πολλά κορυφαία γεγονότα των 60's και των 70's, γιατί κατέρρευσαν οι μεγάλες ουτοπίες του 20ού αιώνα, γιατί οι άνθρωποι δεν μαθαίνουν απ' τα λάθη τους και γιατί αυτός ο κόσμος οδηγείται νομοτελειακά στην αυτοκαταστροφή του: γιατί όποιος δεν ξέρει την ιστορία [του κόσμου] του και δεν καταλαβαίνει... "δεν ξέρει που πατάει και που πηγαίνει".

Αλήθεια, υπάρχουν ακόμα κάποιοι στην ΕΡΤ που να μην έχουν καταλάβει το είδος και το μέγεθος της συνεισφοράς του ΡΧΣ σε μια ολόκληρη γενιά;

Όποια κι αν είναι η απάντηση σ' αυτό το εν πολλοίς ρητορικό ερώτημα, η κατακλείδα είναι μία: καλη μας νύχτα και καλή μας τύχη.

Μικρή ωδή στη Βίκυ

Είναι κάποιες γυναίκες ηθοποιοί που «γράφουν» απίστευτα στον φακό, αποδίδοντας μια ομορφιά και ταυτόχρονα μια αγνότητα που τις κάνει μοναδικές. Είναι πάνω απ’ όλα γυναίκες, αλλά εσύ χαίρεσαι κυρίως επειδή τις «γνώρισες»· επειδή είναι ηθοποιοί.
Γράφοντας αυτές τις γραμμές, μου ‘ρχεται γρήγορα στο μυαλό η Uma Thurman· ίσως και η Julia Roberts, ή η Cate Blanchett· η Μελίνα.

Την Βίκυ Παπαδοπούλου την είχα δει σε κανα-δυο κινηματογραφικούς ρόλους που έχει παίξει μέχρι τώρα, αλλά ήταν η παρουσία της σε ένα αυτοτελές επεισόδιο σειράς που με μάγεψε. Υποδύεται τη Φανή, μια μαθήτρια λυκείου που ερωτεύεται έναν άρτι αφιχθεί συμμαθητή της και προσπαθεί να ισορροπήσει το εφηβικό της πάθος με τις ολίγον αυστηρές αρχές της οικογένειάς της, που την θέλει επιμελή, «καθώς-πρέπει», και να γυρίζει σπίτι της νωρίς!

Η Φανή δεν είναι απλά κουκλάρα· ενσαρκώνει την απόλυτη ομορφιά, την απόλυτα αυθεντική θηλυκότητα έτσι όπως αυτή πρωτοπλάθεται στα 16, με την γλύκα και την αθωότητα της εφηβείας. Η μορφή της Βίκυς μοιάζει να είναι πλασμένη γι αυτόν το ρόλο: το πρόσωπό της είναι αγγελικό, ενσάρκωση της αγνότητας· η σιλουέτα της αιθέρια. Το χαμόγελό της πιο καθαρό κι απ’ το νερό, το κλάμα της πιο αληθινό κι απ’ τη ζωή. Την βλέπεις και υποσυνείδητα δεν θέλεις να παίξει σε άλλο έργο, δεν θες να την δεις να υποδύεται κάτι διαφορετικό· δεν θες καμιά απόκλιση από αυτήν την τελειότητα. Σε κάνει να πιστέψεις ότι, «δεν μπορεί, υποδύεται τον εαυτό της τώρα».

Η Φανή με συνεπήρε, την ερωτεύτηκα· και μαζί της ερωτεύτηκα και τη Βίκυ. Την ερωτεύτηκα με τρόπο όχι αμιγώς σεξουαλικό, αλλά πολύ, πολύ αγαπησιάρικο. Έβλεπα στο πρόσωπό της έναν αγνό εφηβικό έρωτα, την μικρή γυναίκα που δεν την αγγίζουν οι μικρότητες· που θέλει απλά να αγαπήσει και να αγαπηθεί αληθινά, που θέλει να ζήσει αληθινά· που το βλέμμα της σπαράζει για συντροφιά, για προστασία, και που ταυτόχρονα είναι έτοιμη να τα προσφέρει απλόχερα η ίδια σ’ αυτόν που θα την κερδίσει. Είναι η γυναίκα που πρώτα τη σκέφτεσαι δίπλα σου, κοντά σου, μαζί σου, κι ύστερα πάνω σου. Είναι η προσωποποίηση του ωραίου, uber alles.

Είναι φοβερό ότι, αν και το star system αποτελείται από πολλές κουκλάρες, είναι τόσο λίγες αυτές που μπορούν να αποδώσουν τόσο απόλυτα αυτό το αγνό, το «pure ωραίο». Αμφιταλαντεύτηκα αρκετά για να αποφασίσω αν ερωτεύτηκα τη Φανή ή τη Βίκυ. Νομίζω όμως ότι ερωτεύτηκα τη Βίκυ· θα την ψάχνω από δω και πέρα σε ρόλους και σε έργα να την ξαναδώ. Έστω κι αν σκέφτομαι την Φανή κάθε φορά· μέχρι να δω τη Βίκυ σε πιο τέλειο ρόλο, και να ξεπεράσω την Φανή. Αυτή είναι η κατάρα του ηθοποιού.

Έψαξα στο δίκτυο και βρήκα κάποιες πόζες της Βίκυς από φωτογραφήσεις...

Κοιτώντας τες σε αντιδιαστολή με το κολλάζ στην αρχή του post, δεν συμφωνείς κι εσύ ότι το «ολίγον βυζί» ή το ύφος «fuck me» είναι πολύ λίγα σε σχέση μ’ αυτό το πρόσωπο και με αυτό το χαμόγελο, το φωτεινό σαν ήλιος;

Η Βίκυ είναι ωραία χωρίς πολλά λόγια, χωρίς φρου-φρου κι αρώματα· χωρίς την ανάγκη του γυμνού ή του μακιγιάζ. Είναι ωραία μόλις ξυπνήσει το πρωί. Είναι «Ωραία σαν Ελληνίδα».

Gratefulness

Πρόσφατα είδα το επεισόδιο Τεχνική ποινή από την "10η εντολή" του Κοκκινόπουλου, με ομολογουμένως γύρω στα 4 χρόνια καθυστέρηση...
Έχω δει μόλις 1.5 επεισόδιο από την συγκεκριμένη σειρά οπότε δεν μπορώ να εκφέρω άποψη για την overall ποιότητά της και τις ιστορίες που πραγματεύεται, που απ' ό,τι έμαθα είναι μεταφορές πραγματικών περιστατικών του αστυνομικού δελτίου.

Η τεχνική ποινή με άγγιξε αρκετά γιατί μου θύμισε ιστορίες των εφηβικών μου χρόνων, που ευτυχώς βέβαια δεν κατέληξαν σε θανατικά και άλλα τραγικά, αλλά ξαναθυμήθηκα τις παρέες του λυκείου, τις «μαγκιές», τους πρώτους έρωτες και τις «τεχνικές» τους δυσκολίες...

Η ιστορία είναι για έναν 17-άρη που πάει σε ένα σχολείο στην Αθήνα στην μέση της χρονιάς λόγω μετάθεσης του -καραβανά- πατέρα του και εκεί γνωρίζει τον πρώτο του έρωτα• ταυτόχρονα όμως μπλέκει με μια αλήτικη παρέα, που τον παρασέρνει σε διάφορες μαλακίες (μικροκλοπές, κλπ.) και τελικά τον κάνει όχι μόνο να «χάσει» τον έρωτά του, αλλά τον οδηγεί στην απόπειρα βιασμού και ακολούθως στον φόνο μιας συμμαθήτριάς του• και μετά στην αυτοκτονία. Αν και οι υπερβολές της δραματοποίησης δεν αποφεύγονται στην τεχνική ποινή, ομολογώ ότι μου άρεσε από σκηνοθετικής, αλλά και υποκριτικής άποψης: Κυρίως με έβαλε στο mindset του λυκείου και με έκανε να θυμηθώ πώς αισθανόμουν τότε, πως σκεφτόμουν, τι «μαγκιές» έκανα εγώ• και αυτό είναι ένα μεγάλο επίτευγμα των συντελεστών της σειράς, που φυσικά απέχουν κι αυτοί αρκετά χρόνια από την συγκεκριμένη ηλικία.

Ήρθαν στο μυαλό μου πομπώδεις ατάκες όπως «η φιλία είναι για πάντα», και «αυτή η ξενέρωτη δεν πρόκειται να σου κάτσει», αλλά και το μοναδικό συναίσθημα όταν σου λέει ο πρώτος σου έρωτας λίγο πριν «ολοκληρωθεί»:
- Δεν το έχω ξανακάνει…
- Ούτε κι εγώ!

Το κυριότερο όμως είναι ότι κάθισα και σκέφτηκα αναδρομικά πώς τελικά συμπεριφερθήκαμε εμείς στα εφηβικά μας χρόνια, πως ζήσαμε τις φιλίες μας, τους έρωτές μας και τις δύσκολες στιγμές μας• εκεί που η αδρεναλίνη ήταν στο φουλ, εκεί που μια κίνηση μπορεί να στοίχιζε μια φιλία, μια αγάπη, μια ζωή. Γιατί η αλήθεια είναι ότι υπήρξαν τέτοιες στιγμές, πολλές. Καταθέσεις ψυχής, έρωτες, εντάσεις, καταλήψεις, τσαμπουκάδες, τραυματισμοί…
Βλέποντας στιγμές από την «τεχνική ποινή», σκεφτόμουν πόσο θα μπορούσε να έχει στοιχίσει μια δικιά μου «μαγκιά», μια δικιά μου μπουνιά, μια δικιά μου μαλακία της στιγμής. Και το τραγικό και μεγαλειώδες ταυτόχρονα σημείο της τεχνικής ποινής είναι ότι ο θύτης, ο δολοφόνος και αυτόχειρας, δεν είναι το κλασικό τσογλάνι που έκανε κατά συρροή τέτοιες μαλακίες και κάποια στιγμή έχασε τον έλεγχο. Αντιθέτως, είναι ένας έφηβος με προσωπική τιμή και αξίες που έμπλεξε με λάθος άτομα σε λάθος χώρο και λάθος χρόνο, και που έκανε υποκινούμενος κάτι απερίσκεπτο και ταυτόχρονα μοιραίο. Και ακριβώς επειδή δεν μπόρεσε να σηκώσει το βάρος του μοιραίου αυτοκτόνησε.

Σκέφτομαι λοιπόν πώς ισορροπήσαμε εμείς στην εφηβεία μας, πώς δεν περάσαμε την γραμμή του μοιραίου και πώς δεν προσβάλλαμε και δεν βλάψαμε κανέναν τελικά, ενώ βιώσαμε μια παρατεταμένη εφηβική επανάσταση… τα παιδιά του γηπέδου, τα παιδιά με τα σκουλαρίκια και τα άρβυλα, «τα παιδιά με τα μαλλιά και με τα μαύρα ρούχα», που λέει κι ο Σαββόπουλος…
Σίγουρα ο παράγοντας τύχη έπαιξε τον ρόλο του. Δεν ήρθε η κακιά στιγμή. Είμαι πεπεισμένος ότι θα μπορούσε να έχει έρθει σε πολλούς από μας, ανεξαρτήτως ανατροφής και αξιών. Σίγουρα όμως, κυρίαρχο ρόλο έπαιξε ο χαρακτήρας και η ωριμότητα που οδήγησε στην υποσυνείδητη άρνηση να περάσουμε κάποια όρια.

Σκέφτομαι τον πρώτο μου «ολοκληρωμένο» έρωτα όταν ήμουν 16 χρονών. Σκέφτομαι τον Παύλο να μου λέει σε ανύποπτο χρόνο «ό,τι κι αν κάνεις, μην προσβάλεις ποτέ κανένα κορίτσι».
Σκέφτομαι πώς της φέρθηκα• πώς την περίμενα να αποδεχθεί ότι θέλει να μου δοθεί, πώς έμαθα να κάνω έρωτα μαζί της, πώς την πρόσεχα• πόσο ερωτευμένος ήμουνα και πόσο αυθυποβλήθηκα στην παντοτινότητα της εφηβικής αγάπης μέσα από την ανασφάλειά της να απογαλακτιστεί από τον πρώτο της έρωτα • και για πόσο παρέμεινα ο λευκός ιππότης της, μέχρι να ανακαλύψει την χαρά του «γαμιόσαντε» και να την κάνει για άλλες πολιτείες μετά από χρόνια.

Σκέφτομαι τον πατέρα της, που ποτέ δεν χώνεψε το μακρύ μου μαλλί και το δερμάτινο μπουφάν μου, τις μπότες και το σκουλαρίκι μου. Φοβισμένος, νόμιζε ότι αυτά είναι τα εξαρτήματα του αλήτη. Ποτέ δεν αποδέχτηκε το προφανές, ότι η κόρη του θα δοθεί κάποια στιγμή πραγματικά σε κάποιον• πραγματικά σημαίνει και σωματικά. Που προσπάθησε ο έρμος, κακιώνοντάς μου, να προστατέψει το στρεβλό ύψιστο αγαθό της αγνότητας της κόρης του.

Και σκέφτομαι, ότι κάτι τέτοια ανθρωπάκια θα έπρεπε να αισθάνονται ευγνώμονες.

Μπαμπά, σ’ ευχαριστώ.

Τέλος εποχής

Χτες πήγα την παλιά μου τηλεόραση για ανακύκλωση. Είχαν χαλάσει τα ηχεία της και μάλλον δεν άξιζε τα λεφτά μια ενδεχόμενη επισκευή. Αντ' αυτού, πήρα μια good-old CRT με 20 ευρώ, μεταχειρισμένη.

Κι ενώ στην εποχή μας, η πληθώρα των υλικών και η ευκολιά στην αντικατάστασή τους είναι παροιμιώδης, χτες, την ώρα που απόθετα την παλιά τηλεόραση στο "κοντέινερ" της ανακύκλωσης, πέρασε από το μυαλό μου flash-back μια ολόκληρη περίοδος της ζωής μου, που ανήκει οριστικά και αμετάκλητα στο παρελθόν.

Δεν την είχα πολλά χρόνια, σκάρτα πέντε, τέσσερα και κάτι, ίσως... Κι όμως! - μου την είχαν κάνει δώρο συνεταιρικά, μια παρέα των φοιτητικών μου χρόνων· μια παρέα που δεν υπάρχει πια· μια ολόκληρη ζωή που δεν υπάρχει πια. Δεν είμαι πια φοιτητής, δεν ξέρω που βρίσκονται οι άλλωτε κοντινοί φίλοι μου, δεν ξέρω που βρίσκεται η τότε γκόμενά μου. Εγώ, παρολά αυτά, είμαι στο ίδιο μέρος, στο ίδιο σπίτι, με μια καινούργια ζωή· που με διαφορά μερικών χρόνων ακολουθήθηκε κι από μια καινούργια (για μένα) τηλεόραση.

Το περίεργο είναι ότι αυτή η γερασμένη, η παλιά τηλεόραση με έκανε να θυμηθώ, στιγμιαία, όλη εκείνη την περίοδο της ζωής μου. Έτσι απλά, χωρίς να αναπωλήσω τίποτα, χωρις το παραμικρό αποθημένο. Και όταν την απόθεσα στο κοντέινερ, έκλεισα πίσω μου την μεταλική πόρτα· μπήκα στ' αμάξι κι έφυγα σιωπηλά.

"Είναι κάτι σταυροδρόμια μαγεμένα, που συναντιόμαστε και ύστερα χανόμαστε" (Χ&Π Κατσιμίχα, Νύχτωσε Νύχτα)

Στο ίδιο έργο θεατές, δέκα χρόνια «Ζωγραφιές»...

(Ο διαιτητής που φέρεται να είπε στον παγκο του γαύρου «άλλαξε τον καραφλάτο, γιατι θα τον αποβάλλω» στο παιχνίδι με τους super-άδες, ορίστηκε να διευθύνει το ντέρμπυ μεταξύ γαύρου και αεκ44 που πιθανώς θα κρίνει το πρωτάθλημα.)

Με τον ορισμό του «καλλιτέχνη» διαιτητή για τον αγώνα αεκ44-γαύρος (30/03/2008), ολοκληρώνεται η προσβολή της νοημοσύνης του φιλάθλου κοινού και η απονομή ακόμη ενός τίτλου στον διορισμένο πρωταθλητή. Πριν από δύο αγωνιστικές, ο Μαζαράκος έσφαξε τους πόντιους στο ματς με τους σουβλατζήδες και την επόμενη αγωνιστική, στο σουβλατζήδες-γαύρος, ο Πολατιάν ορίστηκε για να σφυρήξει τα αναμενόμενα μην τυχόν και απολέσουν βαθμούς οι διορισμένοι.

Πλέον τα πάντα σκηνοθετούνται και καθοδηγούνται από την «αντικειμενική» αθλητική ενημέρωση, η οποία διαστρεβλώνοντας την πραγματικότητα κατά το δοκούν και προβάλλοντας ό,τι και όπως εξυπηρετεί τα αφεντικά και τους χρηματοδότες, χειραφετεί τον κόσμο στην πίστη δογμάτων περί καρδιάς πρωταθλητή, τιμημένων πάλιουρων, γκρεμίσματος της παράγκας, και διάφορων άλλων ακατάληπτων εννιών που προσπαθούν να μας υπνωτίσουν και να μας κάνουν να πιστεύουμε ότι είμαστε άξιοι της μοίρας μας.

Ο ΔΟΧ αποτελεί την καλύτερη μεταγραφή των λιμανίσιων τα τελευταία χρόνια. Η αξία του ηττημένου που δίνει δόξα στον νικητή (υπερ)τονίζεται μόνο όταν ηττημένος είναι ο έφηβος (βλ. μπάσκετ). Κατά τα άλλα, στο ποδόσφαιρο ακούμε περί μπαρουτοκαπνισμένων πρωταθλητών, περί βαριάς φανέλας, περί ανίκανων διώκτων, περί ψυχολογικών προβλημάτων, και περί συνδρόμων κατωτερότητας. Φοβερό κατόρθωμα του ΔΟΧ να έρχεται πρώτος σε κυκλοφορία στον αθλητικό τύπο, και ακόμα πιο φοβερό να διαφημίζεται και να προσλαμβάνεται σαν αντικειμενικό έντυπο όταν οι κύριοι μέτοχοι και αρχισυντάκτες του είναι δηλωμένοι και απροκάλυπτοι οπαδοί του γαύρου. Να σημειώσουμε εδώ, ότι οι συγκεκριμένοι τύποι επιτυγχάνουν πρωτιές σε κυκλοφορία ανεξαρτήτως του εκάστοτε εντύπου που εκδίδουν και των εκάστοτε συνεργατών. Δεν προκαλούν βεβαίως καμία έκπληξη στα αυτιά κανενός νοήμονος όντος οι διάφοροι ανεπίσημοι ψίθυροι και υπενιγμοί περί χρηματοδότησής τους από «αφεντικά».

Ο κατευθυνόμενος τύπος χρησιμοποιεί απλές πληροφορίες που τις μετατρέπει σε μια καλυμμένη προπαγάνδα υπέρ του γαύρου και κατά των αντιπάλων του. Το κάθε στραβοπάτημα των διορισμένων συνοδεύεται από πρωτοσέλιδα περί παρέμβασης του rocco-Θεού-προέδρου που θα διορθώσει τα κακώς κείμενα και θα σώσει την παρτίδα. Στον αντίποδα, κάθε στραβοπάτημα αντιπάλου συνοδεύεται από καταστροφολογία και διάθεση για μακέλεμα. Άσχετα περιστατικά συνδέονται μεταξύ τους και παρουσιάζονται σε συγκεκριμένο χρόνο σε μια προσπάθεια να καταρρακώσουν τον εγωϊσμο και το ηθικό παιχτών και οπαδών. Σαν παράδειγμα, αναφέρω την περίπτωση της αγοράς του Ίβανσιτς από τον Παναθηναϊκό, που είναι επίκαιρη: «Συμπτωματικά», από την ημέρα που η ομάδα απόλεσε βαθμούς εναντίον του δορυφόρου του γαύρου στα πηγάδια, ο «αντικειμενικός» τύπος προβάλει συγκεκριμένα όλα τα πιθανά σενάρια ναυαγίου των διαπραγματεύσεων για αγορά του παίχτη. Ως επί το πλείστον, οι «ειδήσεις» βασίζονται σε φανταστικά ή υπερδιογκωμένα γεγονότα που αυτο-ακυρώνονται κάθε μέρα, και δημιουργούνται καινούργια την επομένη...

Η παράγκα που δεν υπάρχει πια...

Όλος ο κόσμος έχει πειστεί πια ότι η φημισμένη «παράγκα» του ελληνικού πρωταθλήματος ανήκει στο παρελθόν και οτι το ποδόσφαιρο έχει πλέον εξυγειανθεί. Βέβαια, όταν συνέβαιναν τα όργια και όταν οι διάφοροι θωμάδες έκαναν τις εκλπηκτικές δηλώσεις «ο γαύρος και το αιγάλεω να κερδάνε, και οι άλλοι να πανε να να-να-να», κανείς δεν ασχολιόταν σοβαρά. Πάλι υπήρχαν τα σύνδρομα κατωτερότητας και οι γενιές των loosers που διαμόρφωναν το σκηνικό. (Όταν οι loosers μετανάστευσαν ή πήγαν στους γεννημένους πρωταθλητές έγιναν ψυχάρες και τυπάρες.) Η «παράγκα» από τότε που άρχισε να αναφέρεται από τους αθλητικογράφους ανήκε ήδη στο παρελθόν... πλάκα μας κάνετε, ρε; Τα ίδια πρόσωπα διοικούν θεσμικά την ομοσπονδία και τα διαιτητικά όργανα και η μόνη αλλαγή είναι η απόπεμψη (;) κανα-δυο εκτελεστικών οργάνων.

Φέτος βλέπουμε τρομερούς ορισμούς διαιτητών (Μαζαράκος, Πολατιάν, Ζωγράφος, Κασναφέρης) σε ματς-κλειδιά του γαύρου και των δορυφόρων του, και τρομερές ανατροπές αποτελεσμάτων στα χαρτιά. Σε παλιότερες χρονιές, και με τον ίδιο κοινό παρονομαστή, αν και υπήρχαν σαφείς κανονισμοί περί συγκεκριμένης έκβασης των αγώνων (στα χαρτιά), οι αποφάσεις της αθλητικής δικαιοσύνης ήταν ανάποδες. Κοινός παρονομαστής, βεβαίως, ήταν η εύνοια του γαύρου.

Έχουμε φτάσει στο σημείο να πλασάρεται ως εύνοια για τον Παναθηναϊκό όταν ορίζεται να τον σφυρίξει ο Κάκκος, ο γνωστός νεκροθάφτης... και η πλάκα είναι ότι ο κόσμος το πιστεύει. Έτυχε να βρεθώ στην ιδιαίτερη πατρίδα του και να παρακολουθώ ματς του Παναθηναϊκού, και οι θαμώνες του μαγαζιού να σχολιάζουν το γεγονός ότι «προσπαθεί, το καημένο το πατριωτάκι τους, να σπρώξει τους super-άδες, αλλά δεν του βγαίνει...»

Έχουμε φτάσει στο σημείο να λέμε εύνοια το πέναλτυ-μαρς που σφυρίχτηκε στον Καραγκούνη, στο '92 του ματς με τους πόντιους. Να κάνουμε αβαβά το ανύπαρκτο πέναλτυ που δίνεται στον Αστέρα, και μόλις προκύπτει θέμα να λέμε ότι «οι μεγάλοι δεν δικαιούνται να ομιλούν για την διαιτησία». Να μην στεκόμαστε στην διαιτησία όταν δίνει ανύπαρκτο πέναλτυ στο αεκ44 στο ντέρμπυ με τον ΠΑΟ, αλλά στην ανικανότητα του τελευταίου να βάλει τρία γκολ με έναν ρέφερυ που τον σφυράει ανάποδα σε όλο το παιχνίδι. Τα ίδια έγιναν και στο πρώτο παιχνίδι στην Λεωφόρο, αλλά εκεί ο Παναθηναϊκός νίκησε γιατί ήταν κλάσεις ανώτερος, και παρά το ότι τον έπαιζε 40%-60% (στην καλύτερη) ο Καλόπουλος μέσα στην έδρα του.

Οι εντεταλμένοι

Οι γνωστοί «αντικειμενικοί» δημοσιογράφοι που ασχολούνται από χόμπυ με την διαιτησία παραδέχονται «έρωτες μεγάλους» μεταξύ της ομάδας του λιμανιού και συγκεκριμένων διαιτητών και μας προτρέπουν να μην κολλάμε σε «πράγματα μικρά»... Παρόλα αυτά, δεν παραδέχονται ότι το πρωτάθλημα «δίνεται» στον γαύρο, και μιλάνε για την ανικανότητα των διωκτών του και την λογική του «λιγότερο κακού» που κερδίζει στο τέλος, με σχόλια του στυλ «αυτοί δεν μπορούν» και άλλα ευφυήματα. Παραδέχονται ότι τα περισσότερα ματς του γαύρου γίνονται μεταξύ συγγενών και φίλων (οι ομάδες που ανοίγουν τα πόδια στον γαύρο ενώ κόβουν βαθμούς από τους άλλους το κάνουν λόγω δέους απέναντι στον «έφηβο» και τους τιμημένους πάλιουρες κι όχι από πρόθεση)· παραδέχονται ότι ο γαύρος έχει άκρες και ξέρει να παίζει το παραγοντικό παιχνίδι και καλούν τους άλλους να βρουν δικά τους πρωτότυπα σχέδια για να τον κερδίσουν. Στο τέλος όμως, όλοι ξαφνικά παραδέχονται ότι ο γαύρος είναι δίκαιος πρωταθλητής και ασχολούνται με τα «προβλήματα» των άλλων, των «loosers» που δεν έχουν καρδιά πρωταθλητή, κι όχι με τα προβλήματα του ελληνικού ποδοσφαίρου, τα οποία είναι εξ ολοκλήρου παραγοντικά.

Οι ίδιοι παραδέχτηκαν (μετά εορτής βέβαια) ότι «σφάχτηκαν» οι πόντιοι με την εκδίκαση της γνωστής υπόθεσης στο εφετείο και την κατοχύρωση του ματς υπέρ του γαύρου, αφού δεν προβλεπόταν κάτι σαφές στον ΚΑΠ και η υπόθεση εκδικάστηκε κατα... βούληση (του γαύρου). Έχει πλάκα η προσλαμβάνουσα παράσταση της αντικειμενικότητας: Ένα εμπεριστατωμένο άρθρο που λέει τα σύκα-σύκα και την σκάφη-σκάφη, βγαίνει μόνο μετά εορτής, ενώ όλη την προηγούμενη περιόδο τονίζεται η «υποχρέωση του γαύρου να προασπίσει τα συμφέροντά του». Ακριβώς ό,τι γίνεται και με την «παράγκα»: παραδεχόμαστε ότι υπήρξε αφού πρώτα ξεκαθαρίσουμε ότι είναι κάτι που ανήκει οριστικά στο παρελθόν! Αυτό βέβαια το λέμε αυθαίρετα, αλλά αφού εμείς είμαστε οι εγγυητές της αντικειμενικής ενημέρωσης, είναι αλήθεια!

Προσπαθούν να μας πείσουν ότι ο Παναθηναϊκός οφείλει να κερδίζει και την διαιτησία, αν θέλει να έχει ελπίδα κατάκτησης του τίτλου. Όχι κύριοι, αυτά δεν γίνονται στο σύγχρονο ποδόσφαιρο· δεν γίνεται να απαιτούμε από κάποιον είναι Barcelona κάθε αγωνιστική για να κερδίζει και ο γαύρος να κερδίζει όπως και να χει, και να καταλήγουμε μετά στο ότι ο γαύρος είναι ο «λιγότερο κακός». Ούτε γίνεται όλες οι ομάδες να σκίζονται να κόψουν βαθμούς από τον Παναθηναϊκό και να ανοίγουν τα πόδια στον γαύρο, και αυτό να αποδίδεται στο ότι ο ΠΑΟ έχει μικρύνει σαν ομάδα και δεν προκαλεί τον φόβο των αντιπάλων του. Δεν βρέχει, κύριοι, σας φτύνουν!

Έχουμε καταλήξει να είμαστε η μόνη χώρα που έχει ισόβιο πρωταθλητή, μετά την Νορβηγία. Τουλάχιστον οι ξυλοκόποι (Ρόζενμποργκ) είναι οι ίδιοι που εκπροσωπούν την χώρα τους στην Ευρώπη (και εννίοτε ρίχνουν και καμιά τεσσάρα στο γαύρο), κι όχι τσάμπα μάγκες που βγαίνουν επί χρόνια στο Τσου-Λου εξ ορισμού και παίρνουν τα φράγκα με τις πλάτες των «loosers» που κάνουν ευρωπαϊκές πορείες.

Οι πράκτορες
Υπάρχει μια ράτσα δημοσιογράφων που ενώ είναι είτε ειλικρινά αντικειμενικοί, είτε διαφορετικών οπαδικών αποχρώσεων (π.χ. ρεπορτερ ομάδων, παλαίμαχοι, κλπ.) καταδέχονται να δουλεύουν στα συγκεκριμένα έντυπα των γαυρο-φρουρών, και στην ουσία απλά τους προσφέρουν ένα επίπλαστο κύρος «αντικειμενικότητας». Αυτοί είναι οι λεγόμενοι «αγράμματοι». Διότι αν εκτός από μπαλαδόφατσες είχαν διαβάσει λίγη νεώτερη διεθνή ιστορία θα ήξεραν το ρόλο των ανθρώπων που όχι αναγκαστικά ηθελημένα, αλλά περισσότερο από άγνοια καταντούν να λειτουργούν ως πράκτορες συγκεκριμένων αφεντικών και συμφερόντων χωρίς καν να το ξέρουν. Σχεδόν όλοι όσοι αγωνίστηκαν με σθένος κατά συγκεκριμένων ιδεολογιών (και υπέρ κάποιων άλλων, αντίστοιχα) τον περασμένο αιώνα, στην ουσία υπήρξαν οι πιο αποτελεσματικοί πράκτορες διαφόρων αφεντικών, χωρίς καν να βρίσκονται επισήμως στα μισθολόγια των υπηρεσιών τους. Αν κανείς ρωτήσει, για παράδειγμα, κάποιους από τους αμετανόητους πραξικοπηματίες και τους νοσταλγούς τους (εξαιρουμένων βεβαίως των γνωστών λαμόγιων που πρακτόρευαν συνειδητά και προς ιδίον συμφέρον), θα σκίσουν τα ιμάτιά τους ότι έκαναν έναν αυθεντικό αγώνα κατά της κομμουνιστικής απειλής. Στην ουσία, απλά λειτούργησαν ως πράκτορες δυτικών συμφερόντων που από την αρχή ήθελαν να κάνουν την Κύπρο στρατιωτική βάση. Μετά από 7 χρόνια «αυθεντικού αντι-κομμουνιστικού αγώνα», τελικά αυτό που κατάφεραν ήταν να διχοτομήσουν το νησί και μετά, αχρείαστοι πλέον, να καταρρεύσουν. Η γραμμή που χωρίζει τους θεματοφύλακες από τους ανθρωποφύλακες είναι πολύ δυσδιάκριτη (αν και όχι τόσο λεπτή).

Η μόνη διαφορά των αγγράματων-πρακτόρων με τα λαμόγια-έμμισθους-πράκτορες είναι η βλακεία, προφανώς. Η βλακεία, μαζί με την αγγραματοσύνη και τις αγαθότερες των προθέσεων χρησιμοποιούνται από τα λαμόγια προς ίδιον συμφέρον... όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.

«Ντεμοτεχνείο» και «δορυφόροι»
Το πόσο μεγάλη γάγγραινα για τα αθλητικά δρώμενα είναι η «αντικειμενική» γαυρο-ενημέρωση φαίνεται από τις σπασμοδικές κινήσεις του Βανδή, που ως αγράμματος πράκτορας (βλ. παραπάνω) αγωνίζεται για να κατακτήσει η ομάδα του την δεύτερη θέση, νομίζοντας ότι έτσι κάνει πρωταθλητισμό. Δημιουργεί εντάσεις εκ του μη έχοντος και σε άσχετο χρόνο, που δεν θέλει πολύ μυαλό για να καταλάβει κανείς ότι είναι κατευθυνόμενες, δεδομένου ότι έχουν ως επίκεντρο μια υποτιθέμενη κόντρα μεταξύ Παναθηναϊκού και αεκ44. Λύσαξε να αποδείξει ότι άξιζε βαθμό στην Λεωφόρο επειδή ο δέλλας δεν μπορεί να στρίψει ούτε περπατώντας και έπεσε «κατά λάθος» πάνω στον Εν'Ντόυ. Ευνοήθηκε το αεκ44 με τις γριές μια αγωνιστική πριν από τον επναληπτικό στο ΟΑΚΑ κι έτρεξε να συνυπογράπψει ανακοίνωση με τον τραγουδιάρη, μην τυχόν και αδικηθούν στο ματς με τον ΠΑΟ. Τα κατάφερε ο Βανδής: σε 2 ματς με τον Παναθηναϊκό τον έπαιξαν 60-40 οι διαιτητές· και πήρε έναν βαθμό. Και πάει μετά ήσυχα-ήσυχα, χάνει από τον γαύρο και του δίνει το πρωτάθλημα. Μακάρι να βγω ψεύτης, αλλά δεν θυμάμαι να δημιουργεί καμιά ένταση πριν από ματς με τον γαύρο. Ακόμα και τώρα με τον ορισμό του Ζωγράφου τηρεί σιγή ιχθύος. Η καούρα του είναι τα play-offs και πώς θα βγει πάνω από τον Παναθηναϊκό. Δεν θα βγει όμως, όπως και να χει, οπότε ας μην το δώσει στον γαύρο, γιατί απλά τον κάνει πλασματικά ισχυρότερο.

Σαράντα χρόνια τούρκικα ακούμε για τον κρητικό όφι που αποτελεί παράρτημα του Παναθηναϊκού, αν και πρόσφατα η συγκεκριμένη ομάδα έχει κόψει αρκετούς βαθμούς από τους πράσινους, σε αντίθεση με τον γαύρο που του ανοίγει τα πόδια κανονικά... Ακόμα δεν έχουμε ακούσει τίποτα για το γεγονός ότι η μισή λίγκα αποτελείται από ομάδες-δορυφόρους των διορισμένων οι οποίοι παίζουν μπάλα μόνο εναντίον των διωκτών του. Και δεν θα μιλήσουμε για τις ομολογημένες εποχές της «παράγκας» με τους θωμάδες, τις προοδευτικές και τις άλλες ομορφιές. Στην σημερινή «εξυγειανμένη» κατάσταση, η λίγκα στελεχώνεται από ομάδες όπως οι ακρίτες, οι συβλατζήδες, οι ατρόμητοι και οι πόντιοι (α! και οι φαίακες, χρονιά παρά χρονιά), παραδοσιακοί δορυφόροι (όλοι) του γαύρου. Φέτος η συνταγή χάλασε κατά λάθος με τους πόντιους, και μόλις σήκωσαν κεφάλι για να κατοχυρωθεί υπέρ τους το παγνίδι με τον γαύρο και να ελπίζουν σε παραμονή στην λίγκα, ο θείος άρχισε να τους στέλνει τους Μαζαράκους και τα λοιπά σφαγεία, και τελικά να τους ρίξει κατηγορία. Αυτό δεν αλλάζει την κατάσταση όμως. Μέχρι πριν πολύ πρόσφατα, ένας παίχτης-πόντιος παρακαλούσε τον γαύρο να μην διεκδικήσει του βαθμούς στα δικαστήρια, γιατί αυτοί πολύ πιθανόν να του δώσουν την κούπα αφού στην τελευταία αγωνιστική παίζουν με τον Παναθηναϊκό και, όπως πάντα, θα σκυλιάσουν... τι κάνει ο άνθρωπος όταν κατά λάθος νικάει τον γαύρο...

Δεν θέλουμε ομάδες που να ανοίγουν τα πόδια στον Παναθηναϊκό· θέλουμε ομάδες που να παίζουν όλους τους αντιπάλους τους στα ίσια. Και αυτό πρέπει να επιτευχθεί με κάθε κόστος. Ακόμα κι αν χρειαστεί οι σημερινοί «δορυφόροι» να απομακρυνθούν από την λίγκα, ακόμα και να εξοντωθούν επιχειρηματικά. Κάποιος πρέπει επιτέλους να κουνήσει τα σχοινιά, εφόσον το fair-play και η διαφάνεια είναι έννοιες που δεν συνάδουν με τα σημερινά ελληνικά ποδοσφαιρικά γαυρο-«ιδεώδη».

Τζίγγερ (επιτέλους) ξύπνα!
Συμφωνώ με την λογική του Τζίγγερ που θέλει την ομάδα να νικάει στο γήπεδο και μένει μακριά από «παραγκουπόλεις»... στην θεωρία ακούγεται το ιδανικό σενάριο· στην ελληνική πραγματικότητα όμως είναι τελείως ουτοπικό. Ο rocco ξέρει ότι είναι πολλά τα λεφτά και δεν θα καταδεχτεί ποτέ να παίξει fair-play. Έτσι έχει μάθει ο πράκτορας· old habits die hard. Οι «εντεταλμένοι» θα σπεύσουν να τονίσουν οτι ο Τζίγγερ έχει αρχίσει να κινείται παραγοντικά αλλά το αποτέλεσμα λέει ότι ο Παναθηναϊκός, όταν «ευνοείται», απλά παίρνει τα προφανή σφυρίγματα που δικαιούται.

Ο Τζίγγερ πρέπει όμως να ξυπνήσει και να κινηθεί σοβαρά στο παρασκήνιο, είναι η μόνη λύση. Αν δεν μπορεί να το κάνει καλύτερα να αποσυρθεί και να μην συνεχίσει να υπονομεύει την ιστορία του συλλόγου που διοικεί. Στην Ελλάδα, και συγκεκριμένα στο ποδόσφαιρο, οι πρωταθλητές δεν γεννιούνται, αλλά διορίζονται. Αν ο Παναθηναϊκός έπαιρνε με το έτσι-θέλω δυο-τρια πρωταθλήματα στην σειρά παίζοντας την μπάλα που παίζει και κάνοντας αυτό ακριβώς που κάνει ο γαύρος εδώ και μια δεκαετία, τότε θα βλέπαμε όλοι πως οι loosers θα αποκτούσαν ξαφνικά στόφα πρωταθλητή και θα αποτελούσαν φόβητρο για τους αντιπάλους τους. Είναι λογικό για τους παίχτες να αισθάνονται απροστάτευτοι και άξιοι της μοίρας τους όταν βλέπουν τον αντίπαλο να κερδίζει πριν παίξει, όταν παίξει και όπως και να παίξει, αφότου παίξει και χάσει στον αγωνιστικό χώρο... είναι λογικό να βλέπουν ότι υπάρχει ένα οικοδόμημα που δεν αφήνει τον γαύρο να χάσει και που δεν αρκούν τα αγωνιστικά κριτήρια για να γκρεμιστεί. Ο γαύρος, κύριοι, δεν κάνει τα σερί επειδή ξέρει να τα κάνει, ούτε επειδή έχει την σκουριά του πρωταθλητή: τα κάνει γιατί τον αφήνουν και τον σπρώχνουν να τα κάνει. Όσο νωρίτερα το συνειδητοποιήσουμε και το παραδεχτούμε τόσο το καλύτερο, όχι μόνο για τον Παναθηναϊκό, αλλά για το ελληνικό ποδόσφαιρο συνολικά. Ο μοναδικός λόγος που οι loosers της ριζούπολης έγιναν πρωταθλητές ευρώπης είναι γιατί εκεί δεν υπήρχε κανείς να τους πάρει το τρόπαιο με το έτσι-θέλω. Και μες στον αγωνιστικό χώρο, είχαν το μέταλλο του πρωταθλητή και το έχουν διατηρήσει ακόμα.

Ο τύπος πρέπει να ελεγθεί και αφού δεν γίνεται να μην είναι κατευθυνόμενος, να κατευθυνθεί εναντίον της γαυρο-γάγγραινας. Και προφανώς δεν εννοώ τον οπαδικό τύπο, που στη περίπτωση του Παναθηναϊκού αποτελεί πεδίο αντιπαράθεσης αντικρουόμενων συμφερόντων· εννοώ τον «αντικειμενικό» τύπο, που κατεθύνει την κοινή γνώμη και διαμορφώνει συνειδήσεις. Ο κόσμος είναι κατευθυνόμενος από τα media τα πολιτικά και τα ποδοσφαιρικά, αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει, διότι έτσι λειτουργεί η παγκόσμια οικονομιά και τα πολιτικο-κοινωνικά συμφέροντα. Το μόνο που μπορεί να κάνει κάποιος για να προασπίσει τα συμφέροντά του είναι να κατευθύνει μεγαλύτερη μερίδα του τύπου προς την επιθυμητή κατεύθυνση. Οπότε ο Τζίγγερ οφείλει να δείξει έστω και με το ζόρι στον κόσμο ποια είναι η μεγαλύτερη ομάδα στην Ελλάδα, και ποιοι είναι οι αιώνιοι διορισμένοι. Ανάγκα κι οι θεοί πείθονται. Να γίνει συνείδηση του κόσμου ποιος σύλλογος προσφέρει στην προβολή της χώρας, στον αθλητισμό, ποιος σύλλογος χτίζει πρωταθλητές. Είναι τραγικό που όλα αυτά είναι απλές αλήθειες και χρειάζεται να ανακαλύψει κανείς τον τροχο, μόνο και μόνο για να πει (και να πείσει για) τα προφανή.

Υ.Γ. Είμαι απλά αντικειμενικός· ωραίος, μάγκας και ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ