Χτες πήγα την παλιά μου τηλεόραση για ανακύκλωση. Είχαν χαλάσει τα ηχεία της και μάλλον δεν άξιζε τα λεφτά μια ενδεχόμενη επισκευή. Αντ' αυτού, πήρα μια good-old CRT με 20 ευρώ, μεταχειρισμένη.
Κι ενώ στην εποχή μας, η πληθώρα των υλικών και η ευκολιά στην αντικατάστασή τους είναι παροιμιώδης, χτες, την ώρα που απόθετα την παλιά τηλεόραση στο "κοντέινερ" της ανακύκλωσης, πέρασε από το μυαλό μου flash-back μια ολόκληρη περίοδος της ζωής μου, που ανήκει οριστικά και αμετάκλητα στο παρελθόν.
Δεν την είχα πολλά χρόνια, σκάρτα πέντε, τέσσερα και κάτι, ίσως... Κι όμως! - μου την είχαν κάνει δώρο συνεταιρικά, μια παρέα των φοιτητικών μου χρόνων· μια παρέα που δεν υπάρχει πια· μια ολόκληρη ζωή που δεν υπάρχει πια. Δεν είμαι πια φοιτητής, δεν ξέρω που βρίσκονται οι άλλωτε κοντινοί φίλοι μου, δεν ξέρω που βρίσκεται η τότε γκόμενά μου. Εγώ, παρολά αυτά, είμαι στο ίδιο μέρος, στο ίδιο σπίτι, με μια καινούργια ζωή· που με διαφορά μερικών χρόνων ακολουθήθηκε κι από μια καινούργια (για μένα) τηλεόραση.
Το περίεργο είναι ότι αυτή η γερασμένη, η παλιά τηλεόραση με έκανε να θυμηθώ, στιγμιαία, όλη εκείνη την περίοδο της ζωής μου. Έτσι απλά, χωρίς να αναπωλήσω τίποτα, χωρις το παραμικρό αποθημένο. Και όταν την απόθεσα στο κοντέινερ, έκλεισα πίσω μου την μεταλική πόρτα· μπήκα στ' αμάξι κι έφυγα σιωπηλά.
"Είναι κάτι σταυροδρόμια μαγεμένα, που συναντιόμαστε και ύστερα χανόμαστε" (Χ&Π Κατσιμίχα, Νύχτωσε Νύχτα)
No comments:
Post a Comment