Στο ίδιο έργο θεατές, δέκα χρόνια «Ζωγραφιές»...

(Ο διαιτητής που φέρεται να είπε στον παγκο του γαύρου «άλλαξε τον καραφλάτο, γιατι θα τον αποβάλλω» στο παιχνίδι με τους super-άδες, ορίστηκε να διευθύνει το ντέρμπυ μεταξύ γαύρου και αεκ44 που πιθανώς θα κρίνει το πρωτάθλημα.)

Με τον ορισμό του «καλλιτέχνη» διαιτητή για τον αγώνα αεκ44-γαύρος (30/03/2008), ολοκληρώνεται η προσβολή της νοημοσύνης του φιλάθλου κοινού και η απονομή ακόμη ενός τίτλου στον διορισμένο πρωταθλητή. Πριν από δύο αγωνιστικές, ο Μαζαράκος έσφαξε τους πόντιους στο ματς με τους σουβλατζήδες και την επόμενη αγωνιστική, στο σουβλατζήδες-γαύρος, ο Πολατιάν ορίστηκε για να σφυρήξει τα αναμενόμενα μην τυχόν και απολέσουν βαθμούς οι διορισμένοι.

Πλέον τα πάντα σκηνοθετούνται και καθοδηγούνται από την «αντικειμενική» αθλητική ενημέρωση, η οποία διαστρεβλώνοντας την πραγματικότητα κατά το δοκούν και προβάλλοντας ό,τι και όπως εξυπηρετεί τα αφεντικά και τους χρηματοδότες, χειραφετεί τον κόσμο στην πίστη δογμάτων περί καρδιάς πρωταθλητή, τιμημένων πάλιουρων, γκρεμίσματος της παράγκας, και διάφορων άλλων ακατάληπτων εννιών που προσπαθούν να μας υπνωτίσουν και να μας κάνουν να πιστεύουμε ότι είμαστε άξιοι της μοίρας μας.

Ο ΔΟΧ αποτελεί την καλύτερη μεταγραφή των λιμανίσιων τα τελευταία χρόνια. Η αξία του ηττημένου που δίνει δόξα στον νικητή (υπερ)τονίζεται μόνο όταν ηττημένος είναι ο έφηβος (βλ. μπάσκετ). Κατά τα άλλα, στο ποδόσφαιρο ακούμε περί μπαρουτοκαπνισμένων πρωταθλητών, περί βαριάς φανέλας, περί ανίκανων διώκτων, περί ψυχολογικών προβλημάτων, και περί συνδρόμων κατωτερότητας. Φοβερό κατόρθωμα του ΔΟΧ να έρχεται πρώτος σε κυκλοφορία στον αθλητικό τύπο, και ακόμα πιο φοβερό να διαφημίζεται και να προσλαμβάνεται σαν αντικειμενικό έντυπο όταν οι κύριοι μέτοχοι και αρχισυντάκτες του είναι δηλωμένοι και απροκάλυπτοι οπαδοί του γαύρου. Να σημειώσουμε εδώ, ότι οι συγκεκριμένοι τύποι επιτυγχάνουν πρωτιές σε κυκλοφορία ανεξαρτήτως του εκάστοτε εντύπου που εκδίδουν και των εκάστοτε συνεργατών. Δεν προκαλούν βεβαίως καμία έκπληξη στα αυτιά κανενός νοήμονος όντος οι διάφοροι ανεπίσημοι ψίθυροι και υπενιγμοί περί χρηματοδότησής τους από «αφεντικά».

Ο κατευθυνόμενος τύπος χρησιμοποιεί απλές πληροφορίες που τις μετατρέπει σε μια καλυμμένη προπαγάνδα υπέρ του γαύρου και κατά των αντιπάλων του. Το κάθε στραβοπάτημα των διορισμένων συνοδεύεται από πρωτοσέλιδα περί παρέμβασης του rocco-Θεού-προέδρου που θα διορθώσει τα κακώς κείμενα και θα σώσει την παρτίδα. Στον αντίποδα, κάθε στραβοπάτημα αντιπάλου συνοδεύεται από καταστροφολογία και διάθεση για μακέλεμα. Άσχετα περιστατικά συνδέονται μεταξύ τους και παρουσιάζονται σε συγκεκριμένο χρόνο σε μια προσπάθεια να καταρρακώσουν τον εγωϊσμο και το ηθικό παιχτών και οπαδών. Σαν παράδειγμα, αναφέρω την περίπτωση της αγοράς του Ίβανσιτς από τον Παναθηναϊκό, που είναι επίκαιρη: «Συμπτωματικά», από την ημέρα που η ομάδα απόλεσε βαθμούς εναντίον του δορυφόρου του γαύρου στα πηγάδια, ο «αντικειμενικός» τύπος προβάλει συγκεκριμένα όλα τα πιθανά σενάρια ναυαγίου των διαπραγματεύσεων για αγορά του παίχτη. Ως επί το πλείστον, οι «ειδήσεις» βασίζονται σε φανταστικά ή υπερδιογκωμένα γεγονότα που αυτο-ακυρώνονται κάθε μέρα, και δημιουργούνται καινούργια την επομένη...

Η παράγκα που δεν υπάρχει πια...

Όλος ο κόσμος έχει πειστεί πια ότι η φημισμένη «παράγκα» του ελληνικού πρωταθλήματος ανήκει στο παρελθόν και οτι το ποδόσφαιρο έχει πλέον εξυγειανθεί. Βέβαια, όταν συνέβαιναν τα όργια και όταν οι διάφοροι θωμάδες έκαναν τις εκλπηκτικές δηλώσεις «ο γαύρος και το αιγάλεω να κερδάνε, και οι άλλοι να πανε να να-να-να», κανείς δεν ασχολιόταν σοβαρά. Πάλι υπήρχαν τα σύνδρομα κατωτερότητας και οι γενιές των loosers που διαμόρφωναν το σκηνικό. (Όταν οι loosers μετανάστευσαν ή πήγαν στους γεννημένους πρωταθλητές έγιναν ψυχάρες και τυπάρες.) Η «παράγκα» από τότε που άρχισε να αναφέρεται από τους αθλητικογράφους ανήκε ήδη στο παρελθόν... πλάκα μας κάνετε, ρε; Τα ίδια πρόσωπα διοικούν θεσμικά την ομοσπονδία και τα διαιτητικά όργανα και η μόνη αλλαγή είναι η απόπεμψη (;) κανα-δυο εκτελεστικών οργάνων.

Φέτος βλέπουμε τρομερούς ορισμούς διαιτητών (Μαζαράκος, Πολατιάν, Ζωγράφος, Κασναφέρης) σε ματς-κλειδιά του γαύρου και των δορυφόρων του, και τρομερές ανατροπές αποτελεσμάτων στα χαρτιά. Σε παλιότερες χρονιές, και με τον ίδιο κοινό παρονομαστή, αν και υπήρχαν σαφείς κανονισμοί περί συγκεκριμένης έκβασης των αγώνων (στα χαρτιά), οι αποφάσεις της αθλητικής δικαιοσύνης ήταν ανάποδες. Κοινός παρονομαστής, βεβαίως, ήταν η εύνοια του γαύρου.

Έχουμε φτάσει στο σημείο να πλασάρεται ως εύνοια για τον Παναθηναϊκό όταν ορίζεται να τον σφυρίξει ο Κάκκος, ο γνωστός νεκροθάφτης... και η πλάκα είναι ότι ο κόσμος το πιστεύει. Έτυχε να βρεθώ στην ιδιαίτερη πατρίδα του και να παρακολουθώ ματς του Παναθηναϊκού, και οι θαμώνες του μαγαζιού να σχολιάζουν το γεγονός ότι «προσπαθεί, το καημένο το πατριωτάκι τους, να σπρώξει τους super-άδες, αλλά δεν του βγαίνει...»

Έχουμε φτάσει στο σημείο να λέμε εύνοια το πέναλτυ-μαρς που σφυρίχτηκε στον Καραγκούνη, στο '92 του ματς με τους πόντιους. Να κάνουμε αβαβά το ανύπαρκτο πέναλτυ που δίνεται στον Αστέρα, και μόλις προκύπτει θέμα να λέμε ότι «οι μεγάλοι δεν δικαιούνται να ομιλούν για την διαιτησία». Να μην στεκόμαστε στην διαιτησία όταν δίνει ανύπαρκτο πέναλτυ στο αεκ44 στο ντέρμπυ με τον ΠΑΟ, αλλά στην ανικανότητα του τελευταίου να βάλει τρία γκολ με έναν ρέφερυ που τον σφυράει ανάποδα σε όλο το παιχνίδι. Τα ίδια έγιναν και στο πρώτο παιχνίδι στην Λεωφόρο, αλλά εκεί ο Παναθηναϊκός νίκησε γιατί ήταν κλάσεις ανώτερος, και παρά το ότι τον έπαιζε 40%-60% (στην καλύτερη) ο Καλόπουλος μέσα στην έδρα του.

Οι εντεταλμένοι

Οι γνωστοί «αντικειμενικοί» δημοσιογράφοι που ασχολούνται από χόμπυ με την διαιτησία παραδέχονται «έρωτες μεγάλους» μεταξύ της ομάδας του λιμανιού και συγκεκριμένων διαιτητών και μας προτρέπουν να μην κολλάμε σε «πράγματα μικρά»... Παρόλα αυτά, δεν παραδέχονται ότι το πρωτάθλημα «δίνεται» στον γαύρο, και μιλάνε για την ανικανότητα των διωκτών του και την λογική του «λιγότερο κακού» που κερδίζει στο τέλος, με σχόλια του στυλ «αυτοί δεν μπορούν» και άλλα ευφυήματα. Παραδέχονται ότι τα περισσότερα ματς του γαύρου γίνονται μεταξύ συγγενών και φίλων (οι ομάδες που ανοίγουν τα πόδια στον γαύρο ενώ κόβουν βαθμούς από τους άλλους το κάνουν λόγω δέους απέναντι στον «έφηβο» και τους τιμημένους πάλιουρες κι όχι από πρόθεση)· παραδέχονται ότι ο γαύρος έχει άκρες και ξέρει να παίζει το παραγοντικό παιχνίδι και καλούν τους άλλους να βρουν δικά τους πρωτότυπα σχέδια για να τον κερδίσουν. Στο τέλος όμως, όλοι ξαφνικά παραδέχονται ότι ο γαύρος είναι δίκαιος πρωταθλητής και ασχολούνται με τα «προβλήματα» των άλλων, των «loosers» που δεν έχουν καρδιά πρωταθλητή, κι όχι με τα προβλήματα του ελληνικού ποδοσφαίρου, τα οποία είναι εξ ολοκλήρου παραγοντικά.

Οι ίδιοι παραδέχτηκαν (μετά εορτής βέβαια) ότι «σφάχτηκαν» οι πόντιοι με την εκδίκαση της γνωστής υπόθεσης στο εφετείο και την κατοχύρωση του ματς υπέρ του γαύρου, αφού δεν προβλεπόταν κάτι σαφές στον ΚΑΠ και η υπόθεση εκδικάστηκε κατα... βούληση (του γαύρου). Έχει πλάκα η προσλαμβάνουσα παράσταση της αντικειμενικότητας: Ένα εμπεριστατωμένο άρθρο που λέει τα σύκα-σύκα και την σκάφη-σκάφη, βγαίνει μόνο μετά εορτής, ενώ όλη την προηγούμενη περιόδο τονίζεται η «υποχρέωση του γαύρου να προασπίσει τα συμφέροντά του». Ακριβώς ό,τι γίνεται και με την «παράγκα»: παραδεχόμαστε ότι υπήρξε αφού πρώτα ξεκαθαρίσουμε ότι είναι κάτι που ανήκει οριστικά στο παρελθόν! Αυτό βέβαια το λέμε αυθαίρετα, αλλά αφού εμείς είμαστε οι εγγυητές της αντικειμενικής ενημέρωσης, είναι αλήθεια!

Προσπαθούν να μας πείσουν ότι ο Παναθηναϊκός οφείλει να κερδίζει και την διαιτησία, αν θέλει να έχει ελπίδα κατάκτησης του τίτλου. Όχι κύριοι, αυτά δεν γίνονται στο σύγχρονο ποδόσφαιρο· δεν γίνεται να απαιτούμε από κάποιον είναι Barcelona κάθε αγωνιστική για να κερδίζει και ο γαύρος να κερδίζει όπως και να χει, και να καταλήγουμε μετά στο ότι ο γαύρος είναι ο «λιγότερο κακός». Ούτε γίνεται όλες οι ομάδες να σκίζονται να κόψουν βαθμούς από τον Παναθηναϊκό και να ανοίγουν τα πόδια στον γαύρο, και αυτό να αποδίδεται στο ότι ο ΠΑΟ έχει μικρύνει σαν ομάδα και δεν προκαλεί τον φόβο των αντιπάλων του. Δεν βρέχει, κύριοι, σας φτύνουν!

Έχουμε καταλήξει να είμαστε η μόνη χώρα που έχει ισόβιο πρωταθλητή, μετά την Νορβηγία. Τουλάχιστον οι ξυλοκόποι (Ρόζενμποργκ) είναι οι ίδιοι που εκπροσωπούν την χώρα τους στην Ευρώπη (και εννίοτε ρίχνουν και καμιά τεσσάρα στο γαύρο), κι όχι τσάμπα μάγκες που βγαίνουν επί χρόνια στο Τσου-Λου εξ ορισμού και παίρνουν τα φράγκα με τις πλάτες των «loosers» που κάνουν ευρωπαϊκές πορείες.

Οι πράκτορες
Υπάρχει μια ράτσα δημοσιογράφων που ενώ είναι είτε ειλικρινά αντικειμενικοί, είτε διαφορετικών οπαδικών αποχρώσεων (π.χ. ρεπορτερ ομάδων, παλαίμαχοι, κλπ.) καταδέχονται να δουλεύουν στα συγκεκριμένα έντυπα των γαυρο-φρουρών, και στην ουσία απλά τους προσφέρουν ένα επίπλαστο κύρος «αντικειμενικότητας». Αυτοί είναι οι λεγόμενοι «αγράμματοι». Διότι αν εκτός από μπαλαδόφατσες είχαν διαβάσει λίγη νεώτερη διεθνή ιστορία θα ήξεραν το ρόλο των ανθρώπων που όχι αναγκαστικά ηθελημένα, αλλά περισσότερο από άγνοια καταντούν να λειτουργούν ως πράκτορες συγκεκριμένων αφεντικών και συμφερόντων χωρίς καν να το ξέρουν. Σχεδόν όλοι όσοι αγωνίστηκαν με σθένος κατά συγκεκριμένων ιδεολογιών (και υπέρ κάποιων άλλων, αντίστοιχα) τον περασμένο αιώνα, στην ουσία υπήρξαν οι πιο αποτελεσματικοί πράκτορες διαφόρων αφεντικών, χωρίς καν να βρίσκονται επισήμως στα μισθολόγια των υπηρεσιών τους. Αν κανείς ρωτήσει, για παράδειγμα, κάποιους από τους αμετανόητους πραξικοπηματίες και τους νοσταλγούς τους (εξαιρουμένων βεβαίως των γνωστών λαμόγιων που πρακτόρευαν συνειδητά και προς ιδίον συμφέρον), θα σκίσουν τα ιμάτιά τους ότι έκαναν έναν αυθεντικό αγώνα κατά της κομμουνιστικής απειλής. Στην ουσία, απλά λειτούργησαν ως πράκτορες δυτικών συμφερόντων που από την αρχή ήθελαν να κάνουν την Κύπρο στρατιωτική βάση. Μετά από 7 χρόνια «αυθεντικού αντι-κομμουνιστικού αγώνα», τελικά αυτό που κατάφεραν ήταν να διχοτομήσουν το νησί και μετά, αχρείαστοι πλέον, να καταρρεύσουν. Η γραμμή που χωρίζει τους θεματοφύλακες από τους ανθρωποφύλακες είναι πολύ δυσδιάκριτη (αν και όχι τόσο λεπτή).

Η μόνη διαφορά των αγγράματων-πρακτόρων με τα λαμόγια-έμμισθους-πράκτορες είναι η βλακεία, προφανώς. Η βλακεία, μαζί με την αγγραματοσύνη και τις αγαθότερες των προθέσεων χρησιμοποιούνται από τα λαμόγια προς ίδιον συμφέρον... όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.

«Ντεμοτεχνείο» και «δορυφόροι»
Το πόσο μεγάλη γάγγραινα για τα αθλητικά δρώμενα είναι η «αντικειμενική» γαυρο-ενημέρωση φαίνεται από τις σπασμοδικές κινήσεις του Βανδή, που ως αγράμματος πράκτορας (βλ. παραπάνω) αγωνίζεται για να κατακτήσει η ομάδα του την δεύτερη θέση, νομίζοντας ότι έτσι κάνει πρωταθλητισμό. Δημιουργεί εντάσεις εκ του μη έχοντος και σε άσχετο χρόνο, που δεν θέλει πολύ μυαλό για να καταλάβει κανείς ότι είναι κατευθυνόμενες, δεδομένου ότι έχουν ως επίκεντρο μια υποτιθέμενη κόντρα μεταξύ Παναθηναϊκού και αεκ44. Λύσαξε να αποδείξει ότι άξιζε βαθμό στην Λεωφόρο επειδή ο δέλλας δεν μπορεί να στρίψει ούτε περπατώντας και έπεσε «κατά λάθος» πάνω στον Εν'Ντόυ. Ευνοήθηκε το αεκ44 με τις γριές μια αγωνιστική πριν από τον επναληπτικό στο ΟΑΚΑ κι έτρεξε να συνυπογράπψει ανακοίνωση με τον τραγουδιάρη, μην τυχόν και αδικηθούν στο ματς με τον ΠΑΟ. Τα κατάφερε ο Βανδής: σε 2 ματς με τον Παναθηναϊκό τον έπαιξαν 60-40 οι διαιτητές· και πήρε έναν βαθμό. Και πάει μετά ήσυχα-ήσυχα, χάνει από τον γαύρο και του δίνει το πρωτάθλημα. Μακάρι να βγω ψεύτης, αλλά δεν θυμάμαι να δημιουργεί καμιά ένταση πριν από ματς με τον γαύρο. Ακόμα και τώρα με τον ορισμό του Ζωγράφου τηρεί σιγή ιχθύος. Η καούρα του είναι τα play-offs και πώς θα βγει πάνω από τον Παναθηναϊκό. Δεν θα βγει όμως, όπως και να χει, οπότε ας μην το δώσει στον γαύρο, γιατί απλά τον κάνει πλασματικά ισχυρότερο.

Σαράντα χρόνια τούρκικα ακούμε για τον κρητικό όφι που αποτελεί παράρτημα του Παναθηναϊκού, αν και πρόσφατα η συγκεκριμένη ομάδα έχει κόψει αρκετούς βαθμούς από τους πράσινους, σε αντίθεση με τον γαύρο που του ανοίγει τα πόδια κανονικά... Ακόμα δεν έχουμε ακούσει τίποτα για το γεγονός ότι η μισή λίγκα αποτελείται από ομάδες-δορυφόρους των διορισμένων οι οποίοι παίζουν μπάλα μόνο εναντίον των διωκτών του. Και δεν θα μιλήσουμε για τις ομολογημένες εποχές της «παράγκας» με τους θωμάδες, τις προοδευτικές και τις άλλες ομορφιές. Στην σημερινή «εξυγειανμένη» κατάσταση, η λίγκα στελεχώνεται από ομάδες όπως οι ακρίτες, οι συβλατζήδες, οι ατρόμητοι και οι πόντιοι (α! και οι φαίακες, χρονιά παρά χρονιά), παραδοσιακοί δορυφόροι (όλοι) του γαύρου. Φέτος η συνταγή χάλασε κατά λάθος με τους πόντιους, και μόλις σήκωσαν κεφάλι για να κατοχυρωθεί υπέρ τους το παγνίδι με τον γαύρο και να ελπίζουν σε παραμονή στην λίγκα, ο θείος άρχισε να τους στέλνει τους Μαζαράκους και τα λοιπά σφαγεία, και τελικά να τους ρίξει κατηγορία. Αυτό δεν αλλάζει την κατάσταση όμως. Μέχρι πριν πολύ πρόσφατα, ένας παίχτης-πόντιος παρακαλούσε τον γαύρο να μην διεκδικήσει του βαθμούς στα δικαστήρια, γιατί αυτοί πολύ πιθανόν να του δώσουν την κούπα αφού στην τελευταία αγωνιστική παίζουν με τον Παναθηναϊκό και, όπως πάντα, θα σκυλιάσουν... τι κάνει ο άνθρωπος όταν κατά λάθος νικάει τον γαύρο...

Δεν θέλουμε ομάδες που να ανοίγουν τα πόδια στον Παναθηναϊκό· θέλουμε ομάδες που να παίζουν όλους τους αντιπάλους τους στα ίσια. Και αυτό πρέπει να επιτευχθεί με κάθε κόστος. Ακόμα κι αν χρειαστεί οι σημερινοί «δορυφόροι» να απομακρυνθούν από την λίγκα, ακόμα και να εξοντωθούν επιχειρηματικά. Κάποιος πρέπει επιτέλους να κουνήσει τα σχοινιά, εφόσον το fair-play και η διαφάνεια είναι έννοιες που δεν συνάδουν με τα σημερινά ελληνικά ποδοσφαιρικά γαυρο-«ιδεώδη».

Τζίγγερ (επιτέλους) ξύπνα!
Συμφωνώ με την λογική του Τζίγγερ που θέλει την ομάδα να νικάει στο γήπεδο και μένει μακριά από «παραγκουπόλεις»... στην θεωρία ακούγεται το ιδανικό σενάριο· στην ελληνική πραγματικότητα όμως είναι τελείως ουτοπικό. Ο rocco ξέρει ότι είναι πολλά τα λεφτά και δεν θα καταδεχτεί ποτέ να παίξει fair-play. Έτσι έχει μάθει ο πράκτορας· old habits die hard. Οι «εντεταλμένοι» θα σπεύσουν να τονίσουν οτι ο Τζίγγερ έχει αρχίσει να κινείται παραγοντικά αλλά το αποτέλεσμα λέει ότι ο Παναθηναϊκός, όταν «ευνοείται», απλά παίρνει τα προφανή σφυρίγματα που δικαιούται.

Ο Τζίγγερ πρέπει όμως να ξυπνήσει και να κινηθεί σοβαρά στο παρασκήνιο, είναι η μόνη λύση. Αν δεν μπορεί να το κάνει καλύτερα να αποσυρθεί και να μην συνεχίσει να υπονομεύει την ιστορία του συλλόγου που διοικεί. Στην Ελλάδα, και συγκεκριμένα στο ποδόσφαιρο, οι πρωταθλητές δεν γεννιούνται, αλλά διορίζονται. Αν ο Παναθηναϊκός έπαιρνε με το έτσι-θέλω δυο-τρια πρωταθλήματα στην σειρά παίζοντας την μπάλα που παίζει και κάνοντας αυτό ακριβώς που κάνει ο γαύρος εδώ και μια δεκαετία, τότε θα βλέπαμε όλοι πως οι loosers θα αποκτούσαν ξαφνικά στόφα πρωταθλητή και θα αποτελούσαν φόβητρο για τους αντιπάλους τους. Είναι λογικό για τους παίχτες να αισθάνονται απροστάτευτοι και άξιοι της μοίρας τους όταν βλέπουν τον αντίπαλο να κερδίζει πριν παίξει, όταν παίξει και όπως και να παίξει, αφότου παίξει και χάσει στον αγωνιστικό χώρο... είναι λογικό να βλέπουν ότι υπάρχει ένα οικοδόμημα που δεν αφήνει τον γαύρο να χάσει και που δεν αρκούν τα αγωνιστικά κριτήρια για να γκρεμιστεί. Ο γαύρος, κύριοι, δεν κάνει τα σερί επειδή ξέρει να τα κάνει, ούτε επειδή έχει την σκουριά του πρωταθλητή: τα κάνει γιατί τον αφήνουν και τον σπρώχνουν να τα κάνει. Όσο νωρίτερα το συνειδητοποιήσουμε και το παραδεχτούμε τόσο το καλύτερο, όχι μόνο για τον Παναθηναϊκό, αλλά για το ελληνικό ποδόσφαιρο συνολικά. Ο μοναδικός λόγος που οι loosers της ριζούπολης έγιναν πρωταθλητές ευρώπης είναι γιατί εκεί δεν υπήρχε κανείς να τους πάρει το τρόπαιο με το έτσι-θέλω. Και μες στον αγωνιστικό χώρο, είχαν το μέταλλο του πρωταθλητή και το έχουν διατηρήσει ακόμα.

Ο τύπος πρέπει να ελεγθεί και αφού δεν γίνεται να μην είναι κατευθυνόμενος, να κατευθυνθεί εναντίον της γαυρο-γάγγραινας. Και προφανώς δεν εννοώ τον οπαδικό τύπο, που στη περίπτωση του Παναθηναϊκού αποτελεί πεδίο αντιπαράθεσης αντικρουόμενων συμφερόντων· εννοώ τον «αντικειμενικό» τύπο, που κατεθύνει την κοινή γνώμη και διαμορφώνει συνειδήσεις. Ο κόσμος είναι κατευθυνόμενος από τα media τα πολιτικά και τα ποδοσφαιρικά, αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει, διότι έτσι λειτουργεί η παγκόσμια οικονομιά και τα πολιτικο-κοινωνικά συμφέροντα. Το μόνο που μπορεί να κάνει κάποιος για να προασπίσει τα συμφέροντά του είναι να κατευθύνει μεγαλύτερη μερίδα του τύπου προς την επιθυμητή κατεύθυνση. Οπότε ο Τζίγγερ οφείλει να δείξει έστω και με το ζόρι στον κόσμο ποια είναι η μεγαλύτερη ομάδα στην Ελλάδα, και ποιοι είναι οι αιώνιοι διορισμένοι. Ανάγκα κι οι θεοί πείθονται. Να γίνει συνείδηση του κόσμου ποιος σύλλογος προσφέρει στην προβολή της χώρας, στον αθλητισμό, ποιος σύλλογος χτίζει πρωταθλητές. Είναι τραγικό που όλα αυτά είναι απλές αλήθειες και χρειάζεται να ανακαλύψει κανείς τον τροχο, μόνο και μόνο για να πει (και να πείσει για) τα προφανή.

Υ.Γ. Είμαι απλά αντικειμενικός· ωραίος, μάγκας και ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ