Φορτική

Την ξέρω από το γυμνάσιο. Ήταν και είναι ομορφούλα, τσαχπίνα, γεμάτη ενέργεια και αμφισβήτηση. Είχε μια ροπή στις τέχνες από τότε, πράγμα που της πρόσδιδε ακόμα περισσότερη γοητεία. Ήταν μεγάλη ανακατοσούρα· διαρκώς ερωτευμένη με κάποιον, όχι απαραίτητα με αυτόν που επέλεγε να έχει δίπλα της την δεδομένη στιγμή. Έψαχνε τα 'σώψυχά της να βρει την ισορροπία της. Όλοι γύρω της ήταν περαστικοί. Χρησίμευαν μόνο στο να ανοίγουν τον κοινωνικό της κύκλο και να την γνωρίζουν σε νέα και πιο εντυπωσιακά άτομα. Μετά τους πέταγε, με προφάσεις όπως οι προσωπικές οπτασίες, οι ανεκπλήρωτοι έρωτες και τα σχετικά. Ήταν ικανή να πηδήξει όλους τους άντρες σε μια παρέα και μετά να τους βάζει να κάθονται όλοι μαζί στο καφενείο και να την επαινούν. Ήταν το λαμπερό επίκεντρο μιας μεγάλης μελαγχολικής συντροφίας.

Ήταν πάντα αισιόδοξη και αποποιήτω της οποιασδήποτε άσχημης κατάστασης ρίχνοντας ευγενικά το ανάθεμα στους απρεπεπείς χειρισμούς των -υπόλοιπων- εμπλεκομένων· όλα τα έβλεπε άσπρα και κυνηγούσε διαρκώς το ¨λευκό¨ της. Κάποια στιγμή μας είχε κάνει όλους μπάχαλο. Μας είχε κάνει υποσυνείδητα να υποβαθμίζουμε το μέγεθος και την αξία των συναισθημάτων μας και των καταστάσεων γύρω μας. Δεν ξέραμε ποιος είναι φίλος με ποιον, ποιος είναι ο εραστής ποιας, και κατά πόσο η οποιαδήποτε συναισθηματική απογοήτευση ήταν πραγματική ή απλά μια αυθυποβολή.

Μεγαλώσαμε. Πέρασαν 20 χρόνια από τότε, άλλαξαν οι παρέες, ο καθένας πήρε τον δρόμο του. Την πέτυχα πρόσφατα σε μια γειτονιά του παγκόσμιου ιστού, να ασχολείται ακόμα με τα καλλιτεχνικά, να βρίσκεται στο επίκεντρο μιας -μεγαλύτερης- μελαγχολικής παρέας και να προσπαθεί -σαν αειθαλής μελισσούλα- να ανακατεύσει το σύμπαν. Πάντα δίπλα σε δραστήριους ανθρώπους, να καρπώνεται τα επιτεύγματά τους και να παριστάνει τον άνεμο κάτω απ' τα φτερά τους...

Πώς το λεγε κείνο το τραγούδι; "είσαι σαν μύγα που κάθεται στην μύτη μας και ακτινοβολεί απελπισία"· έτσι το λεγε.